Styczeń 2005

Powrót z Ameryki Południowej był ku mojemu wielkiemu zdziwieniu zupełnie bezstresowy.
Różnica temperatury nie zrobiła na mnie prawie żadnego ujemnego wrażenia.
Z zaangażowaniem i wielką desperacją (aczkolwiek i wstrętem) dość szybko wróciłem do swoich starych obowiązków, których przez ten czas cała moc się uzbierała.

Oczywiście, za Brazylią tęskniłem już w Sao Paulo, na lotnisku, wsiadając na pokład olbrzymiego boeinga, ponieważ (tak jak u naszej bohaterki) przeważnie nie zawsze możemy być tam gdzie akurat wolelibyśmy być i jak mówi powiedzenie: „zawsze jest wszędzie lepiej gdzie nas nie ma…”

Ale czy takie stawianie sprawy jest logiczne?

Czy rzeczywiście tęsknimy za jakąś iluzją?

A drugiej strony, czy to prawda, że nigdy nie możemy być tam gdzie być akurat chcemy i robić to co wydaje nam się dla nas najwłaściwsze?

A jak ta sprawa przedstawia się z Marią?

Myślę, że należałoby jeszcze raz zrewidować powyższe kwestie i na nowo odpowiedzieć sobie na powyższe pytania, które gdzieś tam jakby z boku przewijają się przez powieść.

W kontekście „Zakonnicy” należy też sobie odpowiedzieć na pytanie: czy też tak naprawdę warto zmagać się z losem?
Czy walka ta nie jest czasem, już z góry skazana na niepowodzenie?

No cóż… właśnie zaczynam o tym wszystkim pisać, stawiając pierwsze nieśmiałe znaki, na niezapisanym jeszcze, białym ekranie monitora, a podobno najtrudniej jest zacząć…

Jest koniec stycznia, a może już początek lutego, nie pamiętam dokładnie, gdyż niniejsze słowa piszę ex post – pomysł z internetową stroną i prowadzeniem dziennika, powstał już w trakcie pisania.