Sylwester 2005/2006

No i też mi wielki powód do świętowania! – mogłaby w tym momencie krzyknąć Barbara Niechcic.
A parafrazując jej znamienne słowa wypowiedziane do Bogumiła po śmierci jej matki, można by było dodać: że głównie idzie tutaj tylko o to żeby się nachlać i zabawić oraz żeby klechy miały okazję do pokazywania swoich magicznych sztuk.

Od pewnego czasu nie rozumiem, co takiego podniecającego może być w tym przejściu pomiędzy jedną umówioną datą a drugą, która symbolicznie oddziela jeden rok od kolejnego?

Poza tym, co to mnie właściwie obchodzi?

W tym roku obchodzi mnie to jeszcze mniej.
Dzień wcześniej mam bowiem, brzemienny w skutkach 31 i w dniach następnych, wypadek na stoku.
Kiedy z dość sporą prędkością zsunąłem się ze stoku, na samym jego końcu zajechała mi drogę pewna młoda i sympatyczna narciarka.
Wyrżnąłem w nią z całym impetem, no i mój prawy bark, a w szczególności jego ścięgna zostały kontuzjowane.
Przez kilka najbliższych dni wręcz z trudem nim poruszam.
Każde podniesienie ręki w górę sprawia mi ogromny ból.
Nie mogę pisać, nie mogę sprzątać, nie mogę gotować.
Nie jestem też w stanie trzymać kierownicy i zmieniać biegów w samochodzie, a egzamin na prawo jazdy tuż, tuż.