WSTĘP

Można śmiało powiedzieć, że jest to „mój pierwszy raz”, gdyż do tej pory pisałem jedynie artykuły, polemiki, felietony, a także krótsze lub dłuższe opowiadania mające przeważnie od kilku do maksymalnie 70 stron formatu książkowego.

Pierwotnie miałem zupełnie inną koncepcję.
Przede wszystkim, miała to być książka o charakterze stricte psychologicznym.
Bohaterka miała być uwikłana w wewnętrzną walkę pomiędzy namiętnością a świętością. Po drugie, przewidywana jej objętość miała się zamknąć na około 200 stronnicach.
Jednak będąc w Sao Paulo, a może to było później, na zwrotniku koziorożca w deszczowym Ubatuba lub na pogodnej Ihla de Grandę w Brazylii pod koniec 2004 roku, rozmyślając o swojej „Marii”, postanowiłem dokonać „małej” rewolucji, tzn. wszystko zmienić i wykorzystać tylko jedną dość istotną sprawę z poprzedniego pomysłu. I tak też się stało. Maria opuszcza zakon i wyjeżdża do Ameryki…

W związku z powyższym z psychologicznej powstała powieść raczej przygodowa, w której poza przewodnią historią chciałbym/staram się umieścić/pokazać najróżniejsze elementy naszej egzystencji oraz poruszyć problemy bezpośrednio nie związane z samą akcją, między innymi takie jak: globalizm, niewolnictwo (współczesne i dawne), tolerancję, dysproporcje społeczne, a także (co chyba oczywiste skoro bohaterka jest zakonnicą) „pewne” okołokatolickie sprawy.

Tak więc w ciągu 40 dni (tyle bowiem trwa akcja powieści) i na około 500-600 stronach (taką obecnie zakładam docelową jej objętość, co na początku pisania było dla mnie lekko przerażające) zakonnica spotka na swej drodze wielu ludzi, od zwykłych prostych po krezusów. Będzie wchodzić z nimi w interakcje jak i będzie rewidować swoje dotychczasowe poglądy, np. stosunek do homoseksualizmu.

Kiedy pewnego razu powiedziałem do znajomego, że „zakonnica” to właściwie tak na dobrą sprawę ja, stwierdził, że nie widzi w tym nic dziwnego twierdząc, że przecież zawsze autor pisze o sobie.
Jednak sądzę, że nie miał do końca racji.

Oczywiście, jest rzeczą naturalną, że twórca przelewa na papier, płótno, kamień jakieś swoje przemyślenia i swoje jakby własne, intymne widzenie świata, czy inaczej mówiąc kawałek siebie, niemniej spośród wszystkich stworzonych przeze mnie do tej pory bohaterów czy sytuacji, Maria wydaje mi się być o wiele bliższa niż pozostali.
Myślę, że wynika to z prostej przyczyny, ponieważ tak naprawdę Maria (podobnie jak ja) może powinna być zupełnie gdzie indziej i robić coś zupełnie innego.

Sprawa druga, w tej powieści, jak w żadnym innym dotychczasowym opowiadaniu, którego byłem autorem, wiele zdarzeń, są to sytuacje prawdziwe. To samo dotyczy ukazanych w „zakonnicy” bohaterów – o czym nie omieszkam uczynić wzmianki w niniejszym blogu, który w mej intencji ma być zapisem historii tworzenia powieści oraz stanowić jej suplement. Po prostu będzie tutaj o rzeczach zupełnie peryferyjnych jak również o istotnych wątkach powieści, które według mnie zasługują na rozwinięcie.